سخن سردبیر مهمان

سخن سردبیر

نویسنده

دانشیار گروه عرفان اسلامی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

چکیده

عرفانِ «اهل بیتی» یا «وحیانی» مبتنی بر منابع وحیانی (کتاب و سنت) است که قابلیت استکشاف بر محور منطق «استنادی»، «اصطیادی» و «استنباطی»  دارد و درحقیقت روش استنباطی- اجتهادی یا مواجهه مجتهدانه منطق ­محوری و زیرساختی آن است؛ به گونه­ ای که استناد و اصطیاد مقدمات لازم اجتهاد و استنباط معارف عرفانی از عمق ادله و منابع وحیانی خواهند بود. عرفانی که محصول کشف تام محمدی در قالب «وحیِ قرآنی» و «وحی بَیانی» و«تولید از منبع» نه «تطبیق بر منبع» وحیانی می‏باشد. به بیان دیگر عرفان اهل بیتی در مقام «تولید» متقوم بر «منابع وحیانی» است و در مقام «تبیین» از «معارف عرفانیِ عارفان» که محصول شهودِ «عین ‏الیقینی» و «حق الیقینی» آنان است، بهره‏های لازم و کافی را می‏برد. بنابراین منطق استکشاف آن، اجتهادی است که با هدفِ «اصطیاد و استنباط» آموزه ‏ها، گزاره‏ ها و باید و نبایدهای عرفانی- سلوکی به روش مجتهدانه را با «ادله و منابع وحیانی» تولید و تبیین می‎کند، پس با رجوع مستقیم به منابع وحیانی و استنباط معارف عرفانی از ساحات (عرضی) و سطوح (طولی) وحی یعنی «عبارات»، «اشارات»، «لطائف و حقایق»، «تنزیل» و «تأویل»، «ظاهر» و «باطن»  یا حد و مُطَّلَع  قرآن، رقایق معرفتی و معالم عمیق سلوکی را درک و دریافت می کنند.