تبیین امتیازات عرفان عملی شیعی از رهگذر مؤلّفههای آن از اهمیت و ضرورت خاصی در حوزه معارف عرفانی و ساحتِ سلوکی برخوردار است. عرفانی که در معارف شیعی دارای اصالت و کارآمدی جامع در همه عرصههاست و عارفِ شیعی کسی است که به معرفتِ شهودی حقتعالی از راه تزکیه نفس، تزکیه عقل و تضحیه نفس مبتنی بر مدار امامت و ولایت دست یافته و جلوه جمال و جلال حق –تبارک و تعالی ـ شد. بنابراین از امتیازات عارف شیعی این است که توحید حقیقی را از راه عبودیت بر محور شریعت حقه محمدیه در صراط امامت و ولایت درک و دریافت خواهد کرد. پرسش محوری نوشتار حاضر این است که عرفان عملی شیعی دارای چه امتیازاتی در مؤلّفههای سلوکی است؟ در مقاله پیش رو از روش نقلی– عقلی با رویکرد تحلیلی به این حقیقت دست مییابیم که عرفان شیعی، عرفانِ مبتنی بر اصل «امامت و ولایت» که در حقیقت فصلِ ممیز آن از دیگر عرفانهاست، خواهد بود. آنچه در نوشتار حاضر مورد تحقیق و تدقیق قرار گرفت، پاسخ پرسش یادشده در قالب مؤلّفههایی چون توحید، عبودیت، شریعت، ولایت، عقلانیت، اعتدال و سیاست با استناد و اصطیاد از منابع وحیانی (آیات، احادیث و ادعیه) است.