معنویت بُعدی بسیار مهم از ساحتهای وجود انسانی است که بر اساس ذائقۀ فطرت در همه انسانها وجود دارد. البته این بدان معنا نیست که انسانها به صورت مساوی از این بُعد وجودی برخوردارند. بر همین اساس سلوک عرفانی، گرایشی عالی در انسان است و یکی از گرایشهای عالی انسانی بوده و این موضوع یکی از شاخههای علوم اسلامی است. تحقیق حاضر به بررسی آسیبهایی که روش و سلوک معنوی و عرفان عملی را تهدید میکند، میپردازد و تأثیراتی که سلوک عرفانی از مکاتب دیگر داشته و آن را از تعالیم اصیل عرفانی دور میسازد، نشان میدهد: اینکه آیا شریعتمحوری دینی با سلوک عرفانی تطبیق دارد و تکبُعدبودن رفتار عرفانی و پرداختن به روح و معنویت و بیتوجهی به بدن و نیز انزواگزینی و بیتوجهی به اجتماع و همچنین تحقیر و بیتوجهی به عقل با عرفان اصیل اسلامی هماهنگ است، از جمله سؤالاتی است که در نوشتار حاضر به آنها پاسخ داده شده است و دوربودن این گونه رفتارها از عرفان اصیل اسلامی و آسیبشناسی عرفان عملی در این محورها را به تصویر کشیده است.