از جمله رویکرد‏های قابل توجه در تولید علم دینی ، نظریه حضرت آیت‎الله جوادی آملی است. شاکلة اصلی این نظریه بر مبانی معرفتی استوار است. چکیده نگاه ایشان عبارت است:
الف) علوم ذاتاً سکولاریستی نیستند؛ ایمان و کفر در مرتبة ماهیت علم راه پیدا نمی‌‌کند، بلکه عالِمان به دینی و الحادی تقسیم می‌شوند.
 ب) همة علوم اعم از انسانی و پایه، پرده از اسرار فعل و قول الهی برمی‌دارند. این همان مرتبة کاشفیت علم است که اقتضای ذاتی علم است. با حجیت ذاتی کشف، علوم، لاجرم الهی و دینی‎اند. قید اسلامی نیز قید توضیحی است، نه احترازی.
ج) با حاکمیت فلسفه‎های مطلقِ الحادی یا اسلامی، علوم نیز وصف الحادی و اسلامی به خود می‎گیرند.
د) از آنجا که همة عالَم، مخلوق الهی است و نیز همة قوای فهم و مکشوفات آن و حتی صنعت نیز به لحاظ تکوینی، موهبتی الهی است ـ چون متعلق علم نیز تکوین الهی است ـ لاجرم علم نیز امری دینی است.
البته مبانی این نظریه دچار ابهام‌هایی است: 1. طبق مبانی معرفت‏شناختی مبتنی بر کشف تطابقی، وصف اسلامی نسبت به علوم، معنای محصلی نداشته، تقسیم علم به دینی وغیردینی بی‏معنا خواهد بود و ناخواسته مصحح اسلامیت همة علوم مدرن خواهد بود؛ 2. اسلامیت فلسفة مطلق نیز مورد سؤال جدی قرار می‏گیرد؛ در حالی‌که فلسفة مطلق، مجرای اسلامی‏شدن علوم و فلسفه‏های مضاف است؛ 3. در نهایت فاقد شاخصة معین در اسلامیت علوم می‏باشد