بهائیان اعتقادی به قرآن ندارند؛ اما برای جلب مسلمانان و اثبات مرام خود، بدون رعایت قواعد فهم و تفسیر قرآن مجید به بهرهبرداری از آیات میپردازند. آنان برای اثبات دلیل تقریر و زمانی برای تداوم فیض و در جاهایی برای اثبات ظهور بهائیت و یا مدتدار بودن امت اسلامی به قرآن مراجعه میکنند. همچنین آنها برای توجیه و تأویل آیاتی که دال بر خاتمیت است، تلاش کردهاند که بینتیجه بوده است. در این نوشته به این موارد پرداخته میشود و از مهمترین کتاب استدلالی آنها یعنی فرائد، و دیگر کتب ایشان، نمونههایی ذکر میشود. در پایان، به منشأ خطای آنان که نادیده انگاشتن منطق فهم قرآن است، اشارهای خواهیم داشت. این مباحث، به شش بخش تقسیم شدهاند.