ازجمله مسائل روششناختی که بهویژه درصورت تعدد منابع معرفت اهمیت فراوانی مییابد، مسئله نسبت میان دادهها، دادوستدها و حل تعارضات احتمالی است. مسئله تعارض در نگاهی کلان در دو سطح درونمنبعی و بینامنبعی قابل طرح است. مقاله پیش رو بر آن است مسئله تعارض دلیل عقلی و نقلی را از دو منظر کلام عقلگرای استدلالی و کلام تفکیکی، بهویژه در نگاه آیتالله ملکی میانجی بررسی و ارزیابی کند. مقاله بهلحاظ مقام گردآوری از روش کتابخانهای و در مقام داوری از روش عقلی ـ تحلیلی بهره میگیرد. نتیجه تحقیق این است که کلام عقلی اصطلاحی هم در تعیین حوزه تعارض و هم در راه حل آن بنیاد قویمتری دارد. افزونبرآن حتی اگر در مواردی مدعیات کلامیان تفکیکی را مانند غالب کلامیان عقلگرا تفسیر کنیم، باز نسبت به حل برخی فروض احتمالیِ تعارض پاسخگو نخواهد بود.