کارکردها و چگونگی کاربست عقل، از مسائل مهم روششناختی در حوزه علم کلام و معارف اعتقادی است. در تاریخ علم کلام شیعه، عقلگرایی، بهویژه عقل فلسفی را میتوان رویکرد غالب بهحساب آورد. درعینحال در حدود و ثغور و چگونگی کاربست عقل و میزان اعتباربخشی به آن، اختلافاتی رخ نموده است. مقاله حاضر بهدنبال آن است که این مسئله را با روش اسنادی ـ تحلیلی، ازمنظر کلام عقلی ـ فلسفی و کلام تفکیکی که آن نیز مدعی نوعی عقلگرایی بهنام خرد نوری و فطری است، بررسی کند؛ نتیجه، دفاع از عقلگرایی اصطلاحی اعم از منطقی و فلسفی و بیان برخی ناراستیها و نارساییهای مدل تفکیکی است.